In deze eerste paragraaf geeft de schrijver een voorbeeld (André Hazes) om aan te duiden hoeveel kracht de media heeft bij het publiek. Wanneer na 2 weken de dood van een volksheld nog steeds hot is, komt dat niet alleen omdat Hazes zo’n volksheld is, maar omdat de media zijn dood niet met rust laten.
De mens wordt slaaf van de media, omdat deze steeds meer gaan bepalen wat belangrijk is en wat minder belangrijk is.
In de tweede paragraaf stelt de schrijver zich de vraag hoe het kan dat een steeds individueler wordende samenleving zich soms nog als één sentimenteel collectief kan opstellen.
Het begon toen we ons in gingen delen in zuilen. Dit zijn staten in de staat. Hierna kwamen de belangengroepjes. Daarna kwamen de babyboomers, hier tegenover stond het klootjesvolk.
Toen het paarse kabinet aan de macht kwam, was het min of meer afgelopen met al deze zuilen. Door de komst van de media werden we collectiever.
Door de komst van de “emo-TV” vielen de meeste zuilen uit een en werd bijna iedereen een individu in deze samenleving. De boosdoeners waren de politiek en de media.
Journalistiek is niet meer zoals die was. Alles veranderd, zo ook de journalistiek door onder andere de komst van nieuwe media. Maar is de journalistiek door deze verandering is verbeterd?
Aan de ene kant wel, want de journalist van tegenwoordig schrijft meer en blijft niet binnen hun eigen zuil. Ook maken ze gebruik van kleurenfoto's en grafieken om hen verhalen extra kracht bij te zetten.
Maar aan de andere kant zijn ze minder professioneel geworden. Dit blijkt uit meer spelfouten, onzorgvuldigheden en eenzijdigheid. Ook de keuze om het nieuws zowel te professionaliseren als te populariseren is een fout geweest. Dit heeft ervoor gezorgd dat nieuwsprogramma's vlakker, platter en simplistischer werden.
het hoofdstuk in 1 zin:
de media heeft ervoor gezorgd dat iedereen een individu is geworden in deze samenleving.
citaat:
"Hoe is het toch mogelijk dat we in onze hyperindividualistische, strak geregisseerde, technocratische samenleving zulke woeste erupties van sentimentele collectiviteit meemaken?"
Dit is eigenlijk de kernzin van de 3 paragrafen die ik gelezen heb. In paragraaf 1 wordt een voorbeeld gegeven, in paragraaf 2 wordt antwoord gegeven op deze vraag en in paragraaf 3 wordt de rol van de journalistiek in dit geheel besproken. Ik ben het hier wel mee eens, want zoals in paragraaf 1 al duidelijk wordt, om over de dood van een volkszanger 2 weken lang te rouwen, daar klopt natuurlijk niks van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten